Een keur aan politieke en economische persoonlijkheden en maatschappelijke actoren uit Marokko en daarbuiten waren vrijdag en zaterdag in Essaouira bijeen om, via een reeks rondetafelgesprekken, te debatteren over de plaats die de Marokkaanse vrouw geroepen is in te nemen in het politieke leven in het kielzog van de enorme veranderingen die Marokko doormaakt, met name het regionaliseringsproject. Vanaf het begin stelden de deelnemers vast, bevestigd door verschillende studies, dat de situatie van vrouwen in de Arabische wereld en in Afrika een handicap is voor de ontwikkeling en dat, in een context van regionalisering, die zich opdringt als een politieke noodzaak en een vector voor ontwikkeling, het essentieel is om reële, concrete en dwingende maatregelen te nemen om gendergelijkheid in te voeren en zich aan te passen aan de internationale evolutie op dit gebied. In dit verband waren sommige sprekers van mening dat de samenleving klaar is om het principe van pariteit te aanvaarden, gezien het belang van de vrouwelijke activiteit, de aanzienlijke aanwezigheid van de vrouw in verschillende nationale instellingen en het juridische kader en de maatregelen die zijn aangenomen met als doel gelijkheid tussen man en vrouw in te voeren en verschillende vormen van geweld tegen vrouwen te bestrijden. In dezelfde lijn zijn andere deelnemers van mening dat het succes van het regionaliseringsproject nauw verbonden is met de emancipatie van de vrouw, aangezien onder de doelstellingen van dit systeem van territoriaal bestuur de wil valt om alle middelen van de natie te mobiliseren en de burger direct te betrekken bij het beheer van publieke zaken, eraan toevoegend dat in dit perspectief de regio's alles te winnen hebben door te steunen op al hun menselijke krachten, mannelijke en vrouwelijke, om de uitdagingen die zich aftekenen het hoofd te bieden. Maar een vruchtbare reflectie over deze kwestie vereist logischerwijs een gedetailleerde presentatie van het nieuwe Marokkaanse model van regionalisering. Hiertoe heeft een panel bestaande uit de adviseur van ZM de Koning en voorzitter van de raadgevende commissie voor regionalisering, Omar Azziman, evenals Nadia Bernoussi, hoogleraar constitutioneel recht, Sabah Chraibi, juriste en Ali Bouabid, onderzoeker, de factoren belicht die de aanname van een nieuwe vorm van territoriaal bestuur noodzakelijk hebben gemaakt, de grote principes van dit model die onder meer verband houden met de eenheid van de Staat, de territoriale solidariteit en de progressiviteit en geleidelijkheid van het implementatieproces, de perspectieven die dit ambitieuze project biedt, maar ook de vragen die de toepassing ervan oproept. De nadruk werd zo gelegd op de vragen die deze regionalisering oproept op het niveau van de territoriale indeling, die rekening zou moeten houden met de totstandkoming van economisch levensvatbare en cultureel homogene entiteiten, de ongelijkheid tussen de regio's en de middelen en kaders die op regionaal niveau nodig zijn om dit project tot een goed einde te brengen en alle voorwaarden voor succes te garanderen. In die zin onderstreept de academicus, historicus en politicoloog Hassan Aourid in een verklaring aan de MAP dat "ondanks de belangrijke resultaten die zijn behaald op het niveau van het regionaliseringsproject, men geduld moet hebben gezien de keuzes die de Staat en de samenleving aangaan, naast de vragen die de territoriale verdeling oproept". "Er moet een evenwicht worden gevonden tussen de regionalisering, die een instrument voor ontwikkeling is en een kader om culturele bijzonderheden te bevorderen, en de eisen van de eenheid van de Staat en de plicht tot solidariteit, terwijl men waakt over de geleidelijke uitvoering van dit project, om de lokale actoren in staat te stellen zich aan te passen aan dit nieuwe systeem", gaf hij aan. Het noemen van regionalisering als een van de grote hervormingsprojecten die Marokko doormaakt, kon de sprekers er alleen maar toe brengen het onderwerp van de nieuwe grondwet aan te snijden die, volgens sommige deelnemers, een constituerend proces lanceert dat pas echt zal eindigen na de aanname van de organieke wetten die nodig zijn voor de uitvoering van deze opperste tekst. In die zin betreurden de panelleden de traagheid van de uitvoering van het regionaliseringsproject en de bepalingen van de grondwet, met name die met betrekking tot de oprichting van een Raad voor pariteit, evenals de kloven die bestaan tussen de ambities die door de wetgeving worden uitgedrukt en de realiteit op het terrein, met name op het niveau van de verworvenheden die door de vrouw zijn behaald en die, volgens hen, moeite hebben om concreet te worden. In een concreter register werd het licht geworpen op de ontwikkeling van onderwijs-, gezondheids- en sportinfrastructuren als een netwerk ten dienste van vrouwen. Maar in plaats van de infrastructuren verschoof het debat naar de noodzaak om het nodige belang te hechten aan het menselijk element dat belast is met het beheer van deze instellingen om de doelstellingen waarvoor ze zijn opgericht te kunnen bereiken, terwijl werd aangedrongen op de noodzaak om een genderbenadering aan te nemen bij het ontwerp van dit soort projecten, om de toegang van vrouwen tot deze diensten te vergemakkelijken. Omdat de aanwezigheid van de vrouw in het politieke leven centraal stond in dit Forum, werden de politieke partijen in het bijzonder bevraagd over de zwakke deelname van vrouwen aan de besluitvorming en bij de verkiezingen. In dit kader kwam een rondetafel bijeen met vertegenwoordigers van verschillende Marokkaanse politieke formaties, die unaniem pleitten voor een massale toetreding van vrouwen tot politieke partijen als middel om hun rechten te doen gelden en de verandering van binnenuit te forceren, met het oog op een belangrijkere rol in het beheer van publieke zaken. In dit kader, en gezien de politieke kalender die wordt gekenmerkt door de verkiezingen van 2015, werden aanbevelingen geformuleerd aan het einde van drie workshops over de modaliteiten van deelname van vrouwen aan de nieuwe regionalisering, met het oog op het initiëren van een concrete actie, in partnerschap met de politieke partijen, gericht op het versterken van de vrouwelijke aanwezigheid tijdens de komende verkiezingen.
Fournisseur / Bron : Libération