«Dat niemand er in het begin in geloofde»

Op het Gnaoua- en Wereldmuziekfestival in Essaouira werden muziekliefhebbers getrakteerd op een magische aaneenschakeling van vier grote namen, die door hun veelzijdige invloeden en universele perceptie van kunst de grenzen tussen muziekstijlen en culturen hebben opgeheven. Op het podium van Moulay El Hassan was het Karim Ziad, de drummer met vele inspiraties, die de toon zette met stukken waarin jazz moeiteloos samenging met populaire Arabische klanken, voordat de avond werd opgefleurd door het optreden van een Gnaoua-groep en de sublieme Oum, die een vrolijke Arabisch-Afrikaanse melodie aan dit optreden gaven. De aaneenschakeling was bijna perfect, toen het stokje werd overgenomen door Richard Bona, de virtuoze bassist, zanger en singer-songwriter uit Kameroen en een van de onmisbare figuren in de huidige jazz en Afrikaanse muziek. Men hoefde geen expert te zijn om de sterke aanwezigheid van de wortels van de zanger te voelen, en plotseling domineerde een Afrikaanse toon het podium en werd het publiek betoverd door zowel de stem als het instrument. Het publiek was ook gecharmeerd door de humor en de interactie van Bona, die niemand onverschillig liet. Maar in de kunst van de deductie waren het Maceo Parker en zijn groep die uitblonken, door een ontspannen interpretatie, hun manier van bewegen op het podium en hun geïmproviseerde ensceneringen, ondersteund door gebaren en mimiek, dit alles op een achtergrond van Afro-Amerikaanse ritmes die iedereen die ernaar luisterde in beweging brachten. En dit menselijke mozaïek voor het podium had geen enkele moeite om te begrijpen, te reageren en zelfs te handelen. Het is gebeurd, de grenzen zijn verdwenen. En wanneer Parker zich laat gaan, is het zijn hele carrière die vroeg begon en die uit de punt van zijn saxofoon komt, een carrière die al op 8-jarige leeftijd begon en die de inwoner van North Carolina ertoe bracht om iconische funkfiguren als James Brown, Bootsy Collins, Georges Clinton en Fred Wesley te begeleiden. Bovendien heeft hij niet nagelaten hulde te brengen aan degenen die hem aan het begin van zijn carrière hebben begeleid, voordat hij zijn eigen stijl vormde. Van de percussie van de drums van Ziad tot de resonantie van de basgitaar van Bona en het zachte geluid van de saxofoon van Parker, het publiek was nog niet aan het einde van zijn vreugde en het was de komst op het podium van Maâlem Hamid El Kasri en zijn groep die betekenis gaf aan al deze mix. Door de Gnaoua-kunst die hij sinds zijn 7e beoefent, gaf El Kasri een synthese van een hele avond en men realiseert zich op dat moment dat er culturele wortels zijn die alle figuren van deze aantrekkelijke affiche verenigen, namelijk de Arabisch-Afrikaanse cultuur die zich in het hart van het Gnaoua-erfgoed bevindt. Elders in Essaouira, op het strandpodium, was het woord aan de jeugd, via de groep Mazagan, die een andere dimensie gaf aan de Marokkaanse Chaâbi-muziek door er moeiteloos westerse klanken in te verweven, wat het jonge publiek weer met zijn erfgoed verzoende. En wanneer de Nigeriaanse zangeres Nneka het podium betreedt, is het onmogelijk om weerstand te bieden aan haar warme timbre, op de achtergrond van een Neo soul/Hip hop-stijl die haar eigen is. Bij Bordj Bab Marrakech was het tijd voor fusies, met twee van de meest creatieve kruisbestuivingen, tussen Maâlem Mohamed Kouyou, voor wie zelfs geïmproviseerde fusies geen geheimen meer hebben, en Annadi Al Bahri, de groep uit de Emiraten die geen introductie meer behoeft, en Maâlem Aziz Baqbou, een Gnaoui van vader op zoon, en de beroemde Malhoun-zangeres Majda El Yahyaoui.

Fournisseur / Bron : MAP, Le Matin